Lazarusówna Fryderyka

(1879 Lwów – 1942) – nauczycielka, autorka książek, działaczka społeczna; córka Maurycego Lazarusa, dyrektora Galicyjskiego Akcyjnego Banku Hipotecznego we Lwowie; szwagierka H. Diamanda. Po ukończeniu pensji we Lwowie uczyła się w Paryżu i Berlinie. Pracę zawodową rozpoczęła w Warszawie w 1905; wykładała na kursie ochroniarskim, współpracowała przy zakładaniu świetlic dla dzieci z robotniczych dzielnic miasta. Należała do PPSD. Związała się z kręgiem osób skupionych wokół J. Korczaka i Falskich. Ze względu na swe pochodzenie i działalność, nie mogła znaleźć pracy w szkolnictwie. Przeniosła się do Tarnowa, gdzie jako prywatna nauczycielka pracowała w szkole Fundacji barona Maurycego Hirscha. Podczas I wojny światowej, we Lwowie, prowadziła ochronkę dla sierot po legionistach (por. Legiony Polskie). W 1918-1925 pracowała w zakładzie dla sierot żydowskich w Warszawie, a potem w żydowskim internacie we Lwowie. Później uczyła w lwowskich szkołach powszechnych i średnich; działała w Czerwonym Harcerstwie. We wrześniu 1939 była czynna w punkcie opieki dla nauczycieli-uchodźców; następnie pracowała w niemieckim Städtische Werkstädtte. W sierpniu 1942, we Lwowie, została aresztowana przez Niemców i dalszy jej los jest nieznany. L. napisała około 20 książek dla dzieci, w których bohaterami często były dzieci ze środowisk robotniczych; między innymi Moja gromadka (1910); Maciejówka (1931); Józefów (1931); Na stogu siana (1932); Znajomi (1933).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem