Landowska Wanda

(1879 Warszawa – 1959 Lakeville, Stany Zjednoczone) – klawesynistka, pianistka, kompozytorka, pedagog. Studiowała w Warszawie u A. Michałowskiego (fortepian) i w Berlinie u H. Urbana (kompozycja). Wsławiła się wirtuozowską grą na klawesynie i popularyzacją dzieł starych mistrzów, które często wydobywała z całkowitego zapomnienia. Wykładała w paryskiej Schola Cantorum (1900-1913) i prowadziła klasę klawesynu w konserwatorium berlińskim (1913-1919). W Paryżu założyła (1936) własną szkołę muzyki dawnej. W obawie przed zbliżającą się niemiecką okupacją, przeniosła się w 1940 do Nowego Jorku. Dokonała licznych nagrań muzyki klawesynowej. Jest autorką wielu publikacji muzykologicznych, między innymi Musique ancienne (Paryż 1909), wydanej wspólnie z mężem, Henri Lewem, etnografem, wybitnym znawcą kultury żydowskiej i literatury hebrajskiej (zginął w 1918 w katastrofie samochodowej). L. jest także autorką opracowań muzyki dawnej, utworów fortepianowych i klawesynowych; wśród nielicznych jej kompozycji na uwagę zasługuje Poemat hebrajski. Występowała na estradach wielu krajów, między innymi kilkakrotnie w Filharmonii Warszawskiej.

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Wanda Landowska - Landowska Wanda - Polski Słownik Judaistyczny
Wanda Landowska (kliknij, aby powiększyć)

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem