Landau Szmuel Chaim

(1892-1928 Jerozolima) – rabin, przywódca ruchu Mizrachi. Pochodził ze środowiska chasydzkiego. Na rabina został ordynowany, mając 18 lat. W dziedzinie nauk świeckich był samoukiem. Od końca I wojny światowej związany był z Mizrachi. Na łamach „Ha-Mizrachi”, organu tej organizacji, publikował artykuły związane z ideologią syjonizmu religijnego. Od początku lat 20. XX wieku był członkiem  naczelnych władz organizacji młodziezowej Ceirej Mizrachi; stał się jej głównym ideologiem, tworzącym podstawy ruchu religijnego chaluców i czynnie wspierającym powstawanie ośrodków hachszary w Polsce. W 1923 został wybrany na członka Komitetu Akcji Syjonistycznej, a w 1925 – Egzekutywy Tora wa-Awoda i Światowego KC Mizrachi. W 1926 wyemigrował do Palestyny, gdzie został przywódcą organizacji Ha-Poel ha-Mizrachi (hebrajski, Robotnik Mizrachi).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem