Landau Jehuda (Juda) Lejb (Leo)

(1866 Załoźce koło Brodów – [1940?] 1942) – rabin, poeta, dramaturg. Jego ojciec był maskilem. L. ukończył gimnazjum i jesziwę w Brodach. Studiował na uniwersytecie i w seminarium rabinicznym w Wiedniu. Doktorat uzyskał za pracę Krochmal [N.], ein Hegelianer (1904). W okresie studiów pisywał artykuły o teatrze i operze, które publikował w piśmie „Ha-Mag(g)id”. Na jego twórczość literacką mieli wpływ P. Smolenskin i N.I. Fischmann. L. wcześnie związał się z ruchem syjonistycznym; wydał pracę Ha-haskala ha-chadasza (hebr., Nowe oświecenie, 1883), poświęconą odrodzeniu narodowemu w Galicji. Od 1900 był rabinem w Manchesterze, od 1904 w Johannesburgu (od 1915 – rabinem naczelnym) oraz federacji synagog Witwaters Randu i profesorem tamtejszego uniwersytetu. Do śmierci był duchowym przywódcą południowoafrykańskiej społeczności żydowskiej. Wydał kilka dramatów poświęconych tematom historycznym i współczesnym, w tym: Jesz tikwa (hebr., Oto jest nadzieja, 1893) – pierwszy wystawiony nowoczesny dramat hebrajski, a także Israel Baal Szem Tow (1923); kilka tomów poezji i prozy oraz prac, miedzy innymi poświęconych nowoczesnej literaturze hebrajskiej. Był współwydawcą encyklopedii hebrajskiej Ocar Israel i współpracownikiem encyklopedii Ha-Eszkol.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem