Landau Izaak

(?-1767 [1768] Kraków) – rabin, autorytet talmudyczny. Był potomkiem rozgałęzionej i wpływowej w Małopolsce rodziny. Wielu przedstawicieli tej linii rodu L. zajmowało poczesne stanowiska rabiniczne w Polsce od początku XVII w. L. był uważany za wybitnego talmudystę. Nie bez wpływu na jego karierę pozostawał fakt, że był zięciem Emanuela de Jony. Od 1715 był rabinem w Tarłowie, potem w Opatowie (1718-1724), skąd musiał ustąpić po sporze z bratem, Judą L., odmawiającym mu uznania, a następnie sprawował urząd rabina kolejno w Żółkwi (od 1729; od 1735 był także rabinem ziemskim ruskim) oraz w Krakowie (1754-1767), gdzie był również przełożonym sądu rabinackiego i jesziwy. Korespondował z J. Eibe(n)schützem, którego skutecznie wspierał w sporze z J. Emdenem. Kiedy Eibeschütz nie przyjął rabinatu krakowskiego, nominację na owo stanowisko zdobył właśnie L., zostając równocześnie rabinem ziemskim Małopolski. Został pochowany na cmentarzu żydowskim przy bóżnicy REMU w Krakowie.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem