Landau Ezechiel (Jecheskiel) ben Juda (Jehuda)

zwany od tytułu swego dzieła Nodą bi-Jehudą (1713 Opatów – 1793 Praga) – rabin, jeden z najwybitniejszych autorytetów swojej epoki w dziedzinie halachy. Pochodził z zasłużonego rodu rabinów, wywodzącego swą genealogię od Rasziego. Wykształcenie talmudyczne zdobył we Włodzimierzu Wołyńskim i Brodach. Był daj(j)anem w Brodach (od 1734), rabinem w Jampolu (od 1745) i w Pradze oraz rabinem Czech (od 1754). W czasie sprawowania tego ostatniego urzędu cieszył się uznaniem władz (był autorem okolicznościowego utworu, napisanego w 1781 po śmierci cesarzowej Marii Teresy). L. był obrońcą tradycyjnego judaizmu, lecz nie sprzeciwiał się uczestnictwu Żydów w życiu społecznym (między innymi pobłogosławił pierwszych żydowskich rekrutów). Początkowo przyjaźnie przyjął rozwój haskali. Zmienił stosunek do niej, gdy wśród maskili berlińskich poczęły objawiać się tendencje antyrabiniczne. Zwalczał sabataistówfrankistów. Występował przeciwko chasydyzmowi, ze względu na stosunek tego ruchu do studiów talmudycznych oraz obyczajowość; doprowadził do spalenia książki Jaakowa Josefa z Połonnego. Zmianom tradycyjnego życia żydowskiego przeciwstawiał się między innymi w responsach Noda bi-Jehuda (cz. 1, 1776; cz. 2, 1811; wielokrotnie później wznawiane). Drukiem ukazały się także jego glosy do kilku traktatów talmudycznych i do Szulchan Aruch oraz kazania.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

 Ezechiel ben Juda Landau - Landau Ezechiel (Jecheskiel) ben Juda (Jehuda) - Polski Słownik Judaistyczny
Ezechiel ben Juda Landau (kliknij, aby powiększyć)

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand