Lamech

(etymologia imienia nie jest jasna, istnieją na ten temat różne teorie, najczęściej bywa tłumaczone jako „silny młodzieniec”; jid., Lemech; arab. Lamek) – patriarcha, żyjący przed potopem; jego genealogia ma dwie wersje: 1. potomek Kaina, syn Metuszelacha (Metuszaela; por. Matuzalem), ojciec trzech synów i jednej córki (Rdz 4,17-22); 2. potomek Seta, syn Matuzalema, ojciec Noego, po którym przyszli na świat dalsi jego synowie i córki (Rdz 5, 25-31; 1 Krn 1,3). Według tradycji biblijnej, był pierwszym poligamistą, a jego synowie – inicjatorami koczowniczego trybu życia, sztuki muzycznej i kowalstwa. Pieśń L. (Rdz 4,23-24) uważana jest przez językoznawców za przykład wczesnej poezji hebrajskiej. Postać L. pojawia się w apokryfach (Księga Jubileuszy, Księga Henocha; por. też Lamecha Księga) oraz w hag(g)adziemidraszach. Opowieści na jego temat koncentrują się głównie na wątku związanym z zabiciem Kaina. Według midraszu, L. miał pojąć jedną żonę wyłącznie dla rozkoszy, zaś drugą dla spłodzenia potomstwa.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem