Laban

(hebr., biały) – według tradycji biblijnej był Aramejczykiem z Charanu, synem Betuela, bratem Rebeki, wujem, a zarazem teściem Jakuba, ojcem RacheliLei. Mieszkał w Padan Aram, gdzie hodował trzody bydła. Jego siostrzeniec, Jakub, opuścił swój rodzinny dom, pragnąc uniknąć gniewu Ezawa po tym, jak wyłudził od Izaaka błogosławieństwo należne bratu. Służył u L. przez siedem lat, aby uzyskać jego zgodę na małżeństwo z Rachelą. Dzięki podstępowi, L. dał Jakubowi za żonę swą starszą córkę, Leę, co sprawiło, że zięć musiał pozostać w służbie teścia przez następne siedem lat. Ożeniwszy się z ukochaną Rachelą, Jakub – używając podstępu – wszedł w posiadanie znacznej części trzód L., i potajemnie uciekł wraz z obiema żonami oraz z całym dobytkiem. L. doścignąwszy go, zawarł z nim układ. W tradycji żydowskiej L. uchodzi za złego, skąpego i podstępnego człowieka, a także za bałwochwalcę (bałwochwalstwo), pozostającego pod wpływem domowych bóstw, za co spotkała go zasłużona kara w postaci utraty całego dobytku.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem