Księga kahału

(tytuł oryginału w j. ros.: Kniga kagała) – antysemityk J. Brafmanna, po raz pierwszy wydany w Wilnie w 1869. Składa się on z dwóch części: 1. zbioru postanowień mińskiego kahału z końca XVIII w., w zniekształcającym ich treść przekładzie Brafmanna; 2. wstępu i komentarzy autora. Celem głównym Brafmanna było zasugerowanie, że kahał – instytucja zniesiona na ziemiach wcielonych do Cesarstwa w 1844, zwana przezeń „republiką talmudyczną”, nadal istnieje, rządzi się własnymi prawami, uciska swych członków, godzi w interesy chrześcijan, oraz, że istnieje międzynarodowe porozumienie organizacji żydowskich, sterowane przez Alliance Israélite Universelle. K.k. zyskała uznanie ministra oświaty, Dymitra Tołstoja, i została rozesłana do urzędów w całym Cesarstwie Rosyjskim, jako ostrzeżenie przed „żydowskim niebezpieczeństwem”. Książka miała wiele edycji w kilku językach. Pierwsze wydanie w języku polskim, będące przeróbką oryginału, ukazało się pt. Żydzi i kahały we Lwowie w 1874; bliższa oryginału wersja – ze wstępem Teodora Jeske-Choińskiego – w 1914; ostatnia edycja – w drugim obiegu w Łodzi w 1986. Powołują się też nadal na nie polscy autorzy o antysemickic przekonaniach. (Por. antysemityzm)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem