Królewskie Księgi

(hebr. Mlachim = Królowie; łac. Regum) – w kanonie Biblii Hebrajskiej dwie ostatnie księgi w dziale Prorocy Wcześniejsi ( Prorockie Księgi). Dotyczą dziejów Izraela w okresie ok. 400 lat, tzn. od końca panowania króla Dawida (ok. 965 p.n.e.) do czasu uwolnienia króla Joachina, ostatniego monarchy z rodu Dawidowego, z niewoli babilońskiej (561 p.n.e.). Opowiedziano w nich historię panowania króla Salomona, podziału Królestwa na Północne (Izrael) i Południowe (Judę), rządów kolejnych królów, działalności proroków (m.in. Eliasza, Elizeusza) i upadku obydwu Królestw, oraz zburzenia Świątyni Jerozolimskiej. W przeszłości K.K. stanowiły jedną księgę, która w ślad za Septuagintą i Wulgatą, została podzielone na dwie – 1 i 2 Księgę Królewską (hebr. Mlachim alef i Mlachim be(j)t; odpowiadające w Septuagincie 3 i 4 Księdze Królewskiej, gdzie 1 i 2 Księga Samuela pojawia się jako 1 i 2 Królewska). Według Talmudu, autorem K.K. był prorok Jeremiasz. Współcześnie uczeni dopatrują się źródeł K.K. we wcześniejszych tekstach (Kronika Dawida, Księga dziejów Salomona, Księga kronik królów Izraela, Księga kronik królów Judy i inne) i uważają, że stanowią one zbiór tekstów pochodzących od różnych autorów, które zostały spisane i zredagowane w okresie niewoli, w latach 561-538 p.n.e.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand