Kordowero Mojżesz

(1522-1570) – kabalista, największy teolog kabały przedluriańskiej (kabała luriańska); uczeń, a zarazem szwagier, pochodzącego z Salonik kabalisty, Szlomo ben Mosze Alkabeca. Działał w Safed w Galilei. Już w młodości napisał rodzaj kabalistycznej encyklopedii Pardes rim(m)onim (hebr., Sad granatów). Do ważniejszych jego dzieł prócz tego należą: Or jakar (hebr., Drogocenne światło) – wielotomowy komentarz do księgi Zohar, i Elima rabati – wykład własnego systemu kabały. Według K., Bóg jest istotą transcendentalną i w istocie swej niepoznawalną (E(j)n Sof). Możemy Go poznać poprzez narzędzia immanencji – sefiryi one, zwłaszcza trzy pierwsze, stanowią główny przedmiot Jego zainteresowania. K. kładzie nacisk na niezbędność dla istnienia świata lewej strony emanacji – zasady Din, surowości i ograniczenia. Szczegółowo rozwija ideę twórczych mocy poszczególnych sefir. Drzewo Życia ożywia podwójny ruch, pulsuje w nim światło proste (hebr. or jaszar) i światło odbite (hebr. or chozer), tworząc dynamiczny organizm boskiej obecności. Przepływ wzbudza moc kreacyjną każdej z kolejnych sefir, których własne światło podlega dalszej grze odbić i wzmocnień.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem