Korach

(hebr., łysy; jid. Kojrech) – według tradycji biblijnej, kilka postaci nosiło to imię. Najbardziej znany jest lewita, syn Jishara (Wj 6,21), który podczas wędrówki przez pustynię ku Ziemi Obiecanej, wraz z Datanem, Abiramem i Onem, oraz grupą ok. 250 „książąt społeczności, zwoływanych do rady, ludzi szanowanych”, wzniecił bunt przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, za co – z mocy Bożego wyroku – pochłonęła go ziemia, wraz z całą rodziną, poplecznikami i dobytkiem (Lb 16-17; 26,11). Ocaleli jedynie nieliczni. Jego potomkowie, zwani korachitami, pełnili służbę w Świątyni Jerozolimskiej, strzegąc bramy i świętych naczyń; w późniejszym okresie bywali często śpiewakami świątynnymi (przypisywano im autorstwo Psalmów 42-49 i 84-88). Uchodzili za pierwszych zwolenników króla Dawida. Według tradycji żydowskiej, nieposłuszeństwo K. wobec Boga i bożych praw wynikało z pychy, opartej na wielkim bogactwie.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem