Komitet Delegacji Żydowskich przy Konferencji Pokojowej

ciało sformowane 25 III 1919 z przybywających do Paryża przedstawicieli organizacji żydowskiej (głównie o charakterze narodowym, a zwłaszcza syjonistycznym) ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Palestyny i większości krajów europejskich, mające na celu zabezpieczenie praw mniejszości żydowskiej, przede wszystkim w nowo powstających krajach (tzw. sukcesyjnych) w Europie Środkowej i Wschodniej. Przewodniczyli mu Julian W. Mack (przew. Amerykańskiego Kongresu Żydów), a następnie Louis Marshall, którego na stanowisku wiceprzew. zastąpił N. Sokołów. Żydów polskich reprezentowali m.in.: L. Reich, M. Ringel, M. Braude, O. Thon, a jako reprezentatywna organizacja – Tymczasowa Żydowska Rada Narodowa. Jeszcze 2 III 1919 delegacja Amerykańskiego Kongresu Żydów wręczyła prezydentowi W. Wilsonowi memoriał w sprawie statusu Żydów we wschodniej Europie i w Palestynie. Prezydent Stanów Zjednoczonych otrzymywał jeszcze dwukrotnie (3 V 1919 oraz 13 V 1919) memoranda przewodniczącego Komitetu. K.D.Ż. przy K.P. złożył także dwa własne memoranda (20 IV i 10 V 1919), a jego przedstawiciele byli oficjalnie przyjmowani przez delegatów i ekspertów konferencji pokojowej. Działania te przyczyniły się do zawarcia Traktatu Mniejszościowego (Wersalski Mały Traktat Dodatkowy). Istnienie K.D.Ż. przy K.P., jako ciała stojącego na straży praw Żydów, podtrzymywano do 1933 (przewodniczyli mu kolejno: Sokołów i Leo Motzkin), tj. do czasu włączenia go do Światowego Kongresu Żydów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand