Kohn Gothilf

(1844 Hohenems, Tyrol – 1919 Lwów) – literat, wydawca, tłumacz, popularyzator literatury polskiej i obcej; syn postępowego rabina lwowskiego, Abrahama K. W dzieciństwie mocno okaleczony, na skutek próby otrucia przez żyd. ortodoksów całej rodziny (1848; zmarł wówczas jego ojciec), po kilku latach osierocony również przez matkę, wychowywał się we Lwowie, pod opieką najstarszego brata, Jakuba. W 1864, wraz z nim, przeniósł się do Sambora. Do Lwowa powrócił w 1897. K. był samoukiem; języka polskiego uczył się już jako dorosły człowiek; studiował poezję polską; wkrótce sam zaczął rozwijać twórczość literacką, tłumaczył. Publikował m.in. w lwowskim „Ruchu Literackim”, „Towarzyszu Pilnych Dzieci”. W 1877-1899 wydawał – na zasadzie subskrypcji – „Rocznik”, zw. samborskim, z którego dochód przeznaczał na cele dobroczynne. Było to najobszerniejsze literacko zbiorowe wydawnictwo prowincjonalne w Galicji (pierwsze dwa tomy zostały wyd. jako „Książka Zbiorowa”). Później (1900-1908) wydawał rocznik ilustrowany „Zdrowie”, będący rodzajem kontynuacji „Rocznika”. Poza utworami zamieszczanymi w obu pismach, K. publikował własne prace w postaci książek; m.in. Sieger und Besiegte. Romanzenzyklus (1879); Pierwsze wrażenia z dłuższej wycieczki po kraju (1880); powieść wierszem Miłość Giaffara (1881); Po czasu fali. Zbiór wierszów (!) napisanych, a następnie ogłoszonych przez G.K. w rozmaitych pismach i książkach zbiorowych polskich w latach 1888-1901 (1901); nawiązujące do tragedii własnej rodziny Aus dem Leben eines Vorkämpfers für Licht und Aufklärung (1888); Abraham Kohn im Lichte der Geschichtsforschung (1898); Panteon m. Lwowa. Żywot prawego męża (1906); opracował też antologię Polska w świetle niemieckiej poezji. Ilustrowana księga pamiątkowa w 60 rocznicę powstania listopadowego (t. 1. 1890/1891; t. 2. 1896/1897). Tłumaczył na język niemiecki poezje A. Mickiewicza, a z języka niemieckiego na język polski – A. Chamissa, J.Ch. Zedlitza. W wiedeńskim roczniku „Dioskuren. Literarische Jahrbuch” prowadził dział polski. Twórczość K. budziła kontrowersje; w środowisku polskim uważano go za grafomana, jednak żydowska gmina we Lwowie, w uznaniu jego zasług literackich, w 1905 przyznała mu dożywotni zasiłek wys. 400 koron. Wydarzenia wojenne i związane z nimi przemiany sprawiły, że K. zmarł w biedzie i osamotnieniu.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem