Kohen (Kohn) Tobiasz

właśc. Towja ha-Kohen, zw. Rofe (hebr., Lekarz) (1652 [1653] Metz – 1729 Jerozolima) – lekarz i encyklopedysta; syn lekarza i matematyka, Mojżesza ha-Kohena z Narola (pow. lubaczowski), który wyemigrował na zachód Europy podczas wojen kozackich; wnuk Eleazara ha-Kohena z Palestyny, lekarza osiadłego w Kamieńcu Podolskim. Po śmierci ojca K., wraz z bratem, powrócił do Polski w 1660, by studiować medycynę i astronomię. Następnie kontynuował naukę na uniwersytecie we Frankfurcie n. Odrą (gdzie wcześniej nie przyjmowano Żydów). Jego wybitne zdolności oraz przymioty osobiste spowodowały, że stał się protegowanym elektora brandenburskiego Fryderyka I Hohenzollerna. W 1673 K. uzyskał stopień doktora medycyny i filozofii na uniwersytecie w Padwie. Praktykę lekarską prowadził przez kilka lat w Rzeczypospolitej, a potem w Konstantynopolu, gdzie był lekarzem nadwornym wielu dostojników (m.in. sułtana Ahmeda III). W 1724 wyjechał do Jerozolimy. Pisał rozprawy z zakresu medycyny, które pozostały w rękopisach. Jego główne dzieło Maase(j) ToWja (hebr., Dzieło Tobiasza, Wenecja 1707; kolejne wydania 1721; 1908) ma charakter encyklopedycznej kompilacji, zawierającej w części pierwszej informacje z wielu dziedzin wiedzy (metafizyki, teologii, astronomii, w tym m.in. polemikę z teorią Mikołaja Kopernika); opowiada też o współczesnych wydarzeniach historycznych – o rozwoju ruchu mesjanistycznego, związanego z wystąpieniami Sabataja Cwi), a w części drugiej – wiadomości z dziedziny medycyny (m.in. wiele miejsca K. poświęcił rozpoznawaniu i leczeniu kołtuna). Dodatkiem do tego dzieła jest rodzaj trójjęzycznego (łacińsko-hebrajsko-tureckiego) słownika medycznego, zawierającego m.in. nazwy chorób, sprzętów i narzędzi chirurgicznych oraz ziół leczniczych.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem