Kohen (Cohen) Szalom (Szolem, Szymon) ben Jaakow (Jacob)

(1772 Międzyrzecz – 1845 Hamburg) – pisarz i poeta, tworzący w języku hebrajskim; wydawca związany z haskalą. W 1789 przeniósł się z Wielkopolski do Berlina, gdzie pracował jako nauczyciel (od 1802 w żyd. Freischule). Opublikował Miszle(j) Agur (hebr, Opowieści Agura, 1799) – rymowane bajki w języku hebrajskim wraz z niemieckim przekładem, mające służyć nauce j. hebrajskiego. W 1809–1811 był wydawcą pisma „Ha-Meas(s)ef”. W Londynie osiadł w 1813. Dwa lata później wydał w formie katechizmu podręcznik do nauki religii mojżeszowej Szorsze(j) emuna (hebr., Korzenie wiary), w którym akcentował niezmienność i nadprzyrodzony charakter Prawa Pisanego i Ustnego, czym wzbudził kontrowersje w kręgach dążących do reformy judaizmu, w stosunku do których odnosił się bardzo krytycznie także w innych utworach. Po pobycie w Hamburgu został zaproszony do Wiednia, gdzie w 1821–1823 kierował wydawaniem rocznik „Bikurej ha-It(t)im”. W 1836 powrócił do Hamburga, gdzie mieszkał aż do śmierci. Był jednym z najbardziej znanych poetów hebrajskich swoich czasów, autorem poematów, wierszy lirycznych, z których wiele poświęcił tematom biblijnym; oraz dramatu alegorycznego Amal we-Tirca (1812). Wydał także kilka podręczników, a wśród nich Kore ha-dorot (1836), poświęcony historii Żydów w okresie Hasmoneuszy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem