Koehler Ludwik

(1799 Warszawa – 1871 tamże) – lekarz, działacz społeczny. Pochodził z żydowskiej rodziny kupieckiej. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na studia medyczne w Warszawie, a po roku przeniósł się do Berlina, gdzie był współzałożycielem radykalnego związku młodzieży polskiej Panta koina (Wszystko Wspólne). Aresztowany (w 1822), został uwięziony na 4 lata. Po powrocie do Warszawy uzyskał stopień magistra medycyny (1827). Później podróżował po Europie, zdobywając w Paryżu stopień doktora medycyny i chirurgii (1830). Po powrocie do kraju objął wkrótce stanowisko ordynatora w warsz. Szpitalu Starozakonnych. Podczas powstania listopadowego był lekarzem pułkowym Gwardii Narodowej m.st. Warszawy, ordynatorem w szpitalu koszar sapieżyńskich. Wówczas przyjęto go także na członka Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (TLW), wszedł też w skład komitetu lekarskiego do walki z epidemią cholery, a potem został sekretarzem TLW, podskarbim, wiceprezesem, a na koniec prezesem i członkiem honorowym (w 1866). Od 1838 pełnił funkcję lekarza naczelnego w Szpitalu Starozakonnych, redagował „Rocznik Szpitala Starozakonnych”, a od 1840 – dyrektora Domu Zdrowia na Ordynackiem. Był członkiem Rady Lekarskiej i Rady Opiekuńczej Zakładów Dobroczynnych. Napisał wiele prac z dziedziny chirurgii, publikowanych w „Roczniku Szpitala Starozakonnych”, „Pamiętniku Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” i czasopismach zagranicznych.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem