Kid(d)usz ha-chajim

(hebr., Uświęcenie życia) - idea rzucona w getcie warszawskim przez rabina I. Nissenbauma, nakładająca na Żydów obowiązek samoobrony i ratowania życia. Wątek ten podejmowali również inni przewodnicy życia duchowego Żydów. Nissenbaum uważał ją za odwrócenie i równocześnie kontynuację idei Kid(d)usz ha-Szem, albowiem w spotykających Żydów w przeszłości prześladowaniach, ich katom chodziło o wydarcie im wiary, którą męczennicy dokumentowali swą śmiercią. W sytuacji Holokaustu chodziło zaś o zagładę narodu. W tym kontekście uratowanie własnego życia stawało się pośrednio „uświęceniem Imienia [Bożego]”. W istocie K. ha-ch. było zastosowaniem konsekwencji zasady pikuach nefesz, pozwalającej na przekroczenie wielu zakazów i nakazów religijnych dla ratowania życia własnego bądź cudzego. Z pewnego punktu widzenia, ściąganie na siebie śmierci, przez ścisłe stosowanie się do reguł obowiązujących w normalnych warunkach, w praktyce było samobójstwem, a więc też jednym z najcięższych grzechów. Rozwiązanie zaproponowane w k. ha-ch. było charakterystycznym dla żydowskiej myśli religijnej uznaniem prymatu zasad nad regułami.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem