Keter

(hebr., Korona) – pierwsza sefira; ma charakter przejścia między Nieskończonym (E(j)n Sof), a światem objawionym. W niej zawiera się tajemnica stworzenia z niczego. Jest nazywana nicością (hebr. ajin). Utożsamiana przez wielu kabalistów z Wolą, stanowi osobowe określenie nieskończoności. Niezrodzona, nie jest także skutkiem emanacji, która zaczyna się dopiero od niej. Jest w niej wszystko, co będzie stworzone, lecz przeciwieństwa spoczywają w niej nierozdzielone. Tu Bóg ukryty jest w gramatycznej trzeciej osobie słowa bara (hebr.) – [On] stworzył.

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem