Kazimierza I Wielkiego polityka wobec Żydów

Kazimierz, koronowany na króla Polski w 1333, już w 1334 nadał Żydom w całym państwie przywilej, jaki posiadali ich współwyznawcy w Wielkopolsce, nadany przez księcia Bolesława Pobożnego w 1264 (Statut Kaliski), podnosząc go do rangi przywileju generalnego; a w 1354 rozszerzył jego zasięg na teren Rusi Czerwonej. W 1367 potwierdził – w nieco zmienionej i rozszerzonej formie – przywilej generalny dla Żydów małopolskich i ruskich, natomiast Żydów wielkopolskich obdarzył przywilejem w zupełnie nowej wersji (uważanej przez część historyków za falsyfikat, pochodzący z poł. XV w.). Powyższe działania legislacyjne były bardzo istotne, ze względu na znaczną liczbę żydowskich uchodźców, którzy przybywali do Polski z Europy Zachodniej na skutek prześladowań w okresie epidemii „czarnej śmierci” (1348–1349). Także w Polsce doszło wówczas do zaburzeń antyżydowskich, ale tolerancyjna polityka króla sprzyjała rozwojowi osadnictwa żydowskiego i wzrostowi roli Żydów w życiu gospodarczym państwa (choć w 1347 działalność żydowskich bankierów ograniczono do udzielania pożyczek pod zastaw ruchomości). Protegowanym monarchy był jego bankier, Żyd krakowski Lewko, dzierżawca żup solnych i mennicy krakowskiej. Według Jana Długosza, romans króla z Żydówką, Esterką z Opoczna, miał wpływ na stosunek Kazimierza Wielkiego do Żydów w kraju.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem