Katz Abraham ben Aleksander z Kalisza

(1741 Kołyszki [Kalisk] k. Mohylewa – 1810) – chasydzki rebe, jeden z przywódców ruchu (trzecia generacja) w Polsce i w Erec Israel. Był uczniem Dow Bera z Międzyrzecza. Wedle tradycji chasydzkiej, studiował też u wielkiego przeciwnika chasydyzmu, Elijahu ben Salomona Zalmana. Należał do nieformalnego zgromadzenia przywódców chas., zwanego Talk, którego charakter i cele są nieznane. Był reprezentantem nurtu ekstatycznego i antynomijnego w chasydyzmie. Jego stronnicy publicznie demonstrowali swobodny stosunek do halachy, drwili z „talmudystów”, tj. z reprezentantów judaizmu rabinicznego. Ich prowokacyjne zachowania przyczyniły się do wydania klątwy (cherem) na chasydów przez be(j)t din w Wilnie w 1772. W 1777 K. wyjechał do Ziemi Świętej z grupą ok. 300 chasydów, prowadzoną przez Menachema Mendla z Witebska. Po jego śmierci został tam przywódcą chasydów. Bliskie kontakty K. ze Szneurem Zalmanem z Ladów skończyły się z chwilą, gdy publicznie odrzucił jego filozoficzno-religijne koncepcje. K. nigdy nie uznał specyficznej funkcji cadyka i obstawał przy starej tradycji chasydzkiej, jeszcze sprzed wystąpienia Baal Szem Towa, kiedy to chasydzi łączyli się w małe chewry równorzędnych towarzyszy, którzy wspólnie – drogą dyskusji, medytacji i umartwiania – dążyli do mistycznej esktazy. Jego nauki zostały zebrane w zbiorze Chesed le-Awraham (1851), a listy – w Ig(g)erot kodesz (1927).

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem