Kaszer Menachem

(1895 Warszawa –?) – rabin i uczony. Studiował pod kierunkiem najwybitniejszych rabinów polskich. Założył jesziwę pod nazwą Metiwta, która stała się największą w XX w. talmudyczną uczelnią w Warszawie. Wydawał czasopismo „Degel ha-Tora”. W 1925, jako wysłannik A.M. Altera, udał się do Palestyny i w Jerozolimie założył jesziwę Sfat Emet (hebr., Język Prawdy), którą kierował przez dwa lata. W 1939 osiadł na stałe w Stanach Zjednoczonych. Unikał zajmowania oficjalnych stanowisk, skupiając się na pracy naukowej. Główną część niezwykle bogatego dorobku K. stanowią antologie tekstów, z komentarzami o charakterze encyklopedycznym. Zorganizował on także w 1950 Torah Shelemah Institute w Nowym Jorku i Jerozolimie, a od 1958 wydawał rocznik „Noam”. Głównymi jego dziełami są: monumentalna, wielotomowa praca Tora Szelema (t. 1–23, 1927–1969), poświęcona Talmudowimidraszom, za którą otrzymał Israel Prize w 1962; Gemara Szelema (1960); Hag(g)ada Szelema (1956). K. był także współautorem podstawowego dla badań nad literaturą talmudyczną i rabiniczną dzieła, Sare(j) ha-elef (1959), zawierającego listę książek autorów, piszących w języku hebrajskim, którzy żyli w latach 500–1500. (Zob. też Ziemba Menachem)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand