Karlic (Karelitz) Abraham Jeszajahu

zw. Chazon Isz (1878 Kossowo na Grodzieńszczyźnie – 1953) – autorytet rabiniczny, uczony talmudysta. Mieszkał m.in.: w Kiejdanach, Mińsku, Stołpcach, gdzie spędził okres I wojny światowej, a od 1920 – w Wilnie. Był związany i przyjaźnił się z Ch.O. Grodzieńskim. Tytuł jego pierwszego większego dzieła – Chazon isz (hebr., Wizja człowieka), będącego zbiorem nowel do Szulchan Aruch, a głównie do Orach Chajim (opublikowane anonimowo w 1911) – sprawił, że zaczęto go tak nazywać, oraz że został nadany dalszym 23 pracom K., dotyczącym kwestii talmudycznej i halachicznej oraz kodyfikacyjnych. W 1933 uczony wyemigrował do Palestyny i osiadł w Bne(j) Brak. Założona przez niego jesziwa cieszyła się dużym uznaniem, przyciągając wielu studentów i uczonych z całego świata. Sam K., nie zajmując żadnego stanowiska rabinicznego czy gminnego, stał się jednym z najważniejszych autorytetów religijnych życia w Palestynie, a potem w Izraelu. Jego halachiczne decyzje i rozważania, zawarte w przeszło 40 pracach, stały się praktycznymi wytycznymi dla codziennego życia ortodoksów w Izraelu oraz przyczyniły się do rozwiązania wielu istotnych problemów, nastręczanych przez prawo religijne w nowoczesnym życiu społeczno-gospodarczym (zwłaszcza w kwestiach dotyczących rolnictwa). Jako autorytet moralny, znany z ascetycznego trybu życia, K. był ceniony nie tylko przez członków ruchu Poalej Agudat Israel, ale również przez syjonistów, z którymi nigdy formalnie nie był związany.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem