Kamiński Abraham Izaak

(1865 [1867?] Wola k. Warszawy – 1918 Łomża) – aktor, reżyser, dyrektor trupy teatralnej, grającej w języku jidysz; mąż Ester Rachel K.; ojciec Idy K.Józefa K. Pochodził z ubogiej rodziny zamieszkałej w robotniczej dzielnicy Warszawy (Wola). Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne oraz – jako samouk – zdobył dość szeroką wiedzę i znajomość kilku języków. Był zwolennikiem haskali; pragnął zmian w życiu Żydów. Ok. 1887 zorganizował trupę teatralną w Warszawie, która odbywała także tournée po prowincji, a w 1893 – zespół pod nazwą Teatr Niemiecki Opery, Dramatów i Komedii. Po zniesieniu carskiego zakazu grania w języku jidysz, K. ruszył ze swym zespołem na podbój Rosji (w Petersburgu odmawiano im wstępu do hoteli, ze względu na zakaz meldowania Żydów). Wystawiał m.in. pisane przez siebie sztuki, z których największą popularność zdobyły Polski ŻydJidisze aktiorn ojf der rajze (jid., Peregrynacje żydowskich aktorów, 1908) oraz sztuki innych autorów, często we własnym tłumaczeniu (np. Na samym dnie M. Gorkiego, Chory z urojenia J.B. Moliera, Zbójcy F. Schillera). W 1908 udało mu się zgromadzić grupę bardzo dobrych aktorów, dzięki czemu jego trupę zaczęto określać dumnym mianem Literarisze Trupe (jid., Zespół Literacki). W 1913 wszedł w posiadanie teatru, przerobionego z budynku panoramy na Dynasach przy ul. Oboźnej w Warszawie, który odtąd zwano Teatrem Kamińskiego (potem Kamińskich, albo Teatrem Żydowskim); był to pierwszy stały teatr żydowski w Królestwie Polskim. K. zmarł podczas gościnnych występów w Łomży. Po jego śmierci z prowadzonego przezeń zespołu wyłoniła się Trupa Wileńska.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem