Kain

(hebr., kowal bądź – według egzegezy, opartej na Rdz 4,1 – otrzymać [syna]; jid. Kajen) – pierwszy syn Adama i Ewy, którego historia została przedstawiona w Księdze Rodzaju (4,1-16); brat Abla. Był rolnikiem. Jego ofiara nie została przyjęta przez Boga (Rdz 4,3-16). Gniew z powodu przyjęcia ofiary jego brata, doprowadził go do zabójstwa Abla. Konsekwencją tego czynu było Boże przekleństwo; odtąd ziemia nie dawała K. plonów; wiódł on żywot tułacza, otrzymał chroniące go przed zabójstwem znamię, zamieszkał w kraju Nod. W tradycji żydowskiej K. uważany jest za protoplastę Kainitów (Lb 24,21 in.), żyjących na pustyni Negew. W hag(g)adzie przede wszystkim rozwijane są dwa wątki związane z K.; uzasadnienia pierwszego mordu w dziejach ludzkości oraz pokuty i ciężkiego losu zabójcy, po popełnieniu występku. Bracia mieli podzielić między siebie świat; starszy otrzymał ziemię, a młodszy cały dobytek. Kiedy K. zabronił bratu chodzić po swej ziemi, Abel wypomniał mu, że odziewa się w należące do niego skóry. Sprzeczka ta doprowadziła do bratobójstwa. Bóg odrzucił ofiarę K., gdyż złożył on w niej tylko len, zaś Abel – pierwociny swej trzody. Dla ochrony przed zwierzętami, K. otrzymał psa (według innej wersji – rogi). Opowieść o zabiciu K. przez Lamecha zawarta jest w Księdze Lamecha. Historia o K. i Ablu uważana jest za pierwowzór rozpowszechnionych w hagadzie i ludowej literaturze opowieści o dwóch braciach.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem