Justus z Tyberiady

(I w. n.e.) – historyk. Pochodził z wyższych sfer społeczności w Tyberiadzie. On i jego rodzina ulegli zapewne wpływom kultury hellenistycznej i należeli raczej do skrzydła umiarkowanych obywateli, życzących sobie pokoju z Rzymianami. Był politycznym przeciwnikiem Józefa Flawiusza, po jego przybyciu do Galilei. Z tego powodu został uwięziony. Skazanego przez Wespazjana na śmierć, uratował Agryppa II, przy którym J. z T. pełnił funkcję osobistego sekretarza. Józef Flawiusz, którego Autobiografia jest głównym źródłem informacji o J. z T., przedstawia go jako człowieka niegodziwego i zdecydowanego wroga Rzymian. Nie mogło być inaczej, gdyż J. z T. napisał własną historię wojny Żydów z Rzymianami (66-70 n.e.). Miał swe dzieło ukrywać przez 20 lat, a więc ogłosił je po 96 n.e. W istocie byłoby to niebezpieczne za panowania dynastii Flawiuszy, ze względu na osobę jego przeciwnika. W dziele tym przedstawiał odmienny obraz powstania żydowskiego i roli w nim Józefa Flawiusza. Prawdopodobnie J. z T. zanegował także rodowód Józefa, który podawał, że wywodzi się od Hasmoneuszy. Autobiografia Flawiusza była gwałtowną polemiką z dziełem J. z T. Był on prawdopodobnie także autorem drugiego dzieła, będącego kroniką królów Izraela.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand