Judyta

(hebr., [kobieta, wdowa] pochodząca z [plemienia] Judy, Żydówka) – bohaterka księgi apokryficznej, w której występuje jako wdowa z Betulii (por.: Judyty Księga; apokryfy i pseudoepigrafy). Ufna w opiekę Bożą, dzięki podstępowi, przedostała się do obozu Holofernesa, wodza ekspedycji karnej, wysłanej przez Nabuchodonozora, króla Babilonu (605-562 p.n.e.), w celu spustoszenia ziem sojuszników odmawiających wzięcia udziału w król. wyprawie przeciwko Medom, i zamordowała go. Wiedziała bowiem, że jej miasto nie może utrzymać się podczas oblężenia dłużej niż pięć dni, i jego kapitulacja jest nieunikniona, a wrogowie będą mieli otwartą drogę do Jerozolimy. Z obciętą głową Holofernesa powróciła do Betulii. Krwawe trofeum, wywieszone na murach miasta sprawiło, że oblegający rzucili się do ucieczki. Ścigani przez Żydów, ponieśli klęskę. Mieszkańcy Betulii podążyli w radosnej procesji do ocalonej Jerozolimy. J. stanowiła dla Żydów wzór przestrzegania zasad Prawa, a zarazem bezgranicznej wiary w moc Bożą. Opowieść zawarta w Księdze Judyty przez wieki inspirowała wielu twórców. Do najpiękniejszych i najbardziej znanych przedstawień malarskich postaci J. należy obraz M. Gottlieba.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem