Judenhut

(niem., żydowski kapelusz) – wysokie spiczaste nakrycie głowy, główny znak wyróżniający Żydów, oprócz tego, który nosili na wierzchniej szacie. Narzucenie go nakazywały Żydom postanowienia soboru laterańskiego IV (1215). Kolor J. ustalił w 1555 papież Paweł IV (od 1536 przew. inkwizycji). Zasadniczo była to barwa żółta, rzadziej czerwona lub zielona. Brzegi J. były czasami tak zawijane, by tworzyły kształt pary rogów. Był to znak obliczony nie tylko na wyróżnienie, ale także na ośmieszenie Żydów. Ludzie wybitni, na mocy odrębnych przywilejów, otrzymywali zwolnienia z obowiązku jego noszenia. Zwolnienie takie czasem otrzymywano dzięki przekupstwu. W Polsce narzucanie noszenia J. nie było tak rygorystyczne jak na Zachodzie. J. wyróżnia przedstawienia Żydów w średniowiecznej sztuce europejskiej, także w ikonografii dotyczącej scen ze ST i NT.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem