Juda Galilejczyk

Jehuda z Galilei (I w. p.n.e.6 n.e.) – przywódca buntowników żydowskich, sprzeciwiających się, zarządzonemu przez Rzymian, powszechnemu spisowi ludności w Judei (6-7 n.e.). Pochodził z Gamalii w Gaulanitis. Być może był tożsamy z Judą, synem Ezechiasza. (Ezechiasz, stojąc na czele uzbrojonej grupy buntowników, usiłował sięgnąć po władzę w Judzie, opanował arsenał wojenny w Seforis. Herod I Wielki, pojmawszy go, skazał na śmierć.) J.G. przybywszy do Judei, przystał do faryzeusza Sadoka, razem nawoływali lud żydowski do przeciwstawienia się władzom w kwestii spisu, jak i do otwartego buntu przeciwko panowaniu rzymskiemu; potępiali wszystkich, którzy zaakceptowali dominację Rzymu. Wynikiem podjętych przez nich działań były zamieszki. J.G. zginął, a jego zwolennicy rozproszyli się, tworząc jednak z czasem wśród faryzeuszy radykalny odłam zelotów, zwanych sykariuszami (łac. sicarii). Potomkiem J.G. był Eleazar ben Jair, przywódca obrońców twierdzy Masada, którą – jako ostatnią – zdobyli Rzymianie w 73 n.e. (Zob. wojna Żydów z Rzymianami [66-70 n.e.])

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand