Juda Aaron

(XV/XVI w.) – pierwszy rabin lubelski. Na pocz. lat 20. XVI w. żydowscy mieszkańcy Lublina oraz jego bliższej i dalszej okolicy podjęli starania o utworzenie własnego rabinatu, nie podporządkowanego władzy administracyjnej i sądowej rabina krakowskiego. Na stosowną prośbę przedstawicieli religii mojżeszowej tego regionu, Król Zygmunt I Stary pismem z 21 VII 1522 powołał na stanowisko zwierzchnika rel. wyznawców mozaizmu, mieszkających na terenie ziem lubelskiej, chełmskiej i bełskiej, doktora Prawa Mojżeszowego J.A., któremu nadał moc sądzenia i karcenia podporządkowanych mu współwyznawców. Władzę sędziowską J.A. miał sprawować bez obawy ingerencji ze strony wojewodów i starostów, których monarcha ten przestrzegł, że za niewykonanie jego zarządzenia grozi im kara przewidziana prawem dla tych dygnitarzy i urzędników, którzy odważyliby się sprzeciwić woli królewskiej. J.A. pełnił urząd rabina przypuszczalnie przez pięć lat, tj. do czasu mianowania na to stanowisko przez Zygmunta I nowego rabina lubelskiego, którym został (7 IX 1527) Mojżesz, dawny rabin poznański i wielkopolski.

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem