Jozue

(od hebr. Jehoszua = JHWH jest wybawieniem [zbawia]) – 1. według tradycji biblijnej, syn Nuna z pokolenia Efraima; dowódca wojsk w czasach Mojżesza, który walczył z Amalekitami, naznaczony przez Boga na następcę Mojżesza; przeprowadził lud Izraela przez Jordan do Kanaanu (tylko on i Kaleb z całego tzw. pokolenia pustyni weszli do Ziemi Obiecanej), zdobył go (XIII w. p.n.e.), a następnie dokonał podziału jego ziem między Dwanaście Plemion Izraelskich. Według tradycji talmudycznej, J. zmarł w Sychem, w wieku 110 lat, po odnowieniu Przymierza z Bogiem, rządząc ludem Izraela przez 28 lat; nie pozostawił po sobie sukcesorów, gdyż miał tylko córki. Uważany jest za autora biblijnej Księgi Jozuego. W literaturze rabinicznej często przywoływana jest jego postać, jako następcy Mojżesza. 2. imię to nosił także pierwszy, po powrocie Żydów z niewoli babilońskiej, arcykapłan w Jerozolimie.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem