Jolles Zachariasz Izajasz

(1816 Lwów – 1852 Mińsk) – uczony talmudysta, maskil, zajmujący pośrednie stanowisko między trad. nauką talmud. a haskalą. Korespondował z rabinami – Akiwą ben Mosze Egerem i C.H. Chajesem; oraz z maskilami, m.in. z Ch.Z. Słonimskim. Krytykował talmudystów nie znających nauk świeckich oraz uczonych, zapominających o Torze, publikując we Lwowie pamflety w języku hebrajskim Dower meiszarim (1831) i Et ledabb)er (1834). J. pomagał w założeniu „kazionnej” szkoły w Mińsku. Pośmiertnie zostały wydane jego Zecher Jeszijahu (hebr., Wspomnienie [Pamiątka] Izajasza, t. 1–2, 1882; nowele do Miszne Tora Majmonidesa i responsy) oraz Sefer ha-Tora we-ha-chochma (hebr., Księga Prawa i mądrości, 1913; pisma wybrane, m.in. listy i wiersze).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem