Joffen Abraham

(1887 okolice Pińska – 1970 Izrael) – rabin, rosz jesziwa, związany z ruchem Be(j)t Josef. Studiował u Załmana Sendera Szapiry w Krynkach i u Josefa J. Hurwica w Nowogródku. W 1913 poślubił córkę Hurwica. W jesziwie w Nowogródku został nauczycielem szi'urim (kursu talmudycznego), zwanym rosz jesziwą, a po śmierci teścia (1919) kierował jesziwą w Homlu oraz został jednym z duchowych przywódców ruchu Bejt Josef. Po przeniesieniu się większości członków ruchu do Polski (1921/1922), założył jedną z jego centralnych jesziw w Białymstoku. W czasie pobytu w Palestynie w 1929 zorganizował jesziwę Bejt Josef w Tel Awiwie. J. cieszył się opinią wybitnego talmudysty i halachisty, co umożliwiło nawiązanie dialogu między Bejt Josef a środowiskiem jesziw litewskich, początkowo niechętnych temu ruchowi, ze względu na przywiązywanie mniejszego znaczenia do studiowania Talmudu niż do ćwiczeń musar. Po wybuchu II wojny światowej uczony wyemigrował do Stanów Zjedn., gdzie założył centr. jesziwę Bejt Josef w Nowym Jorku na Brooklynie. W 1964 przeniósł się do Jerozolimy, skąd kierował siecią jesziw Bejt Josef. Do najważniejszych jego dzieł należą: wykłady Derech ejtan (hebr., Niezawodna droga, 1958), poświęcone traktatom talmudycznym Chul(l)inBawa Mecija; oraz musar-szmuesn pt. Sefer ha-musar we-ha-dat (hebr., Księga etyki [musar] i wiary, 1957).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem