Joakim

(Jojakim; Jehojakim = hebr., JHWH ustanawia), zw. też Eljakimem (hebr., Bóg ustanawia) – król Judy rządzący przez 11 lat (608–598 p.n.e.); najstarszy syn Jozjasza, osadzony przez faraona na tronie w wieku 25 lat, wbrew woli ludu, który uprzednio już wybrał młodszego z braci – Joachaza, którego faraon po 3 miesiącach panowania (w 609 p.n.e.), jako jeńca, wysłał do Egiptu, gdzie tenże zmarł. Uzależnienie Judy od Egiptu znalazło wyraz m.in. w zmianie imienia monarchy (z Eljakim na Joakim) oraz nałożeniu haraczu na jego królestwo (2 Krl 23,34–35; Jr 22, 11–12). J. był brutalnym despotą; dopuszczał sprawowanie obcych kultów; to właśnie za jego czasów rozwinął się fetyszyzm. W Judzie ścierały się wówczas dwie opcje polityczne: proegipska (zwolennicy synkretyzmu) i opowiadająca się za niezawisłością i samodzielnością kraju (prorocy). Zwycięstwo Babilonii nad Egiptem w bitwie pod Karkemisz (605 p.n.e.) sprawiło, że ziemie Syrii i Palestyny znalazły się pod władzą dominialną tego nowego mocarstwa. Po kilku latach niezawisłości, król J. został na pewien czas wzięty do niewoli przez króla babilońskiego, Nabuchodonozora, a Świątynia Jerozolimska złupiona (2 Krl 24,1–4). Ugrupowanie proegipskie doprowadziło do wybuchu otwartego buntu przeciwko Babilonii; jednak rychło został on stłumiony. Król zmarł w nieznanych okolicznościach w wieku 36 lat, a jego grób i szczątki – zgodnie z przepowiednią poddawanego licznym upokorzeniom i prześladowaniom proroka Jeremiasza (Jr 22,19) – zostały sprofanowane. O panowaniu J. opowiadają: 2 Księga Królewska (23,34–37; 24,1–5) i 2 Księga Kronik (36,4–8). Po śmierci J. na tronie przez 3 miesiące zasiadał jego syn, Joachin.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem