Joachin (Jojachin; Jojakin; Jehojakin; Jehojachin; Jechoniasz)

hebr. Jehojachin) – król Judy (597 p.n.e.), który – według tradycji biblijnej – panował zaledwie przez 3 miesiące i 10 dni; syn Joakima. Po przedwczesnej śmierci ojca, osiemnastoletni król poddał zbuntowaną Jerozolimę oblegającym ją wojskom króla babilońskiego Nabuchodonozora. Ten zaś uprowadził go, wraz z królową-matką i całym dworem, do niewoli babilońskiej i osadził w żydowskiej kolonii Tell-Awiw nad kanałem Kwar (Kebar; pośród dostojników znajdował się również prorok Ezechiel). J. pozostawał w niewoli przez 36 lat (do czasu ułaskawienia go przez króla Babilonu Amel-Marduka; 2 Krl 25,27–30); przez wieki stanowił symbol nieszczęścia, które wkrótce stało się także udziałem całego narodu (2 Krl 24,8–16). Nabuchodonozor złupił też Świątynię Jerozolimską, a Mattaniasza, najmłodszego spośród trzech synów Jozjasza, stryja J., ustanowił królem (nadając mu nowe imię – Sedecjasz). O czasach panowania J. opowiadają: 2 Księga Królewska (24,8) i 2 Księga Kronik (36,9–10).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem