Joachaz

(hebr. Jehoachaz, Jehoasz) – 1. według tradycji biblijnej, syn króla Jehu, a zarazem jego następca na tronie Izraela, panujący w Królestwie Północnym przez 17 lat (najpierw jako regent – 817–814, a potem jako król – 814–800 p.n.e.). Popadł w zupełną zależność od Damaszku, którego król, Chazael, zezwolił mu utrzymywać tylko niewielką straż osobistą oraz pieszych zbrojnych. Po śmierci J. władzę w Izraelu przejął jego syn, Joas, liczący wówczas 23 lata. O panowaniu J. opowiada 2 Księga Królewska (13,1–9). 2. J., zwany też Szallumem – syn Jozjasza, króla Judy. Panował krótko, bo zaledwie przez 3 miesiące (w 609 p.n.e.), po czym faraon wysłał go, jako jeńca, do Egiptu, gdzie J. zmarł. Na tronie judzkim zasiadł jego starszy brat, Joakim (2 Krl 23,31–34; 2 Krn 36,1–4; Jr 22, 11–12).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem