Jidysz-Buch

(jid., Książka Żydowska) – wydawnictwo publikujące książki w języku jidysz (w mniejszym zakresie także w j. pol.), powstałe w 1947 w Łodzi, pod egidą CKŻP; od 1949 działało w Warszawie pod kierownictwem D. Sfarda. Jego produkcja, początkowo ograniczona do tematyki Holokaustu, wkrótce została rozszerzona również na literaturę współczesną (także środowiska pisarzy jidysz w Polsce), historyczną i prace krytyczno-literackie. Po 1950 jego rozwój umożliwiało posiadanie ok. 5 tys. stałych prenumeratorów, co pozwalało na publikowanie dużych nakładów i dalsze rozszerzanie profilu tematycznego wydawanych pozycji. Od 1951 J.B. zaczęło wydawać wielkonakładowe edycje klasyków literatury żydowskiej; do 1955 opublikowało 152 tytuły. Dzięki niemu – wedle niektórych ocen – we wczesnych latach 50. Polska była największym w świecie ośrodkiem wydawniczym książek w języku jidysz. Po 1956 J.B. publikowało przeciętnie kilkanaście tytułów rocznie. Zostało zlikwidowane w 1968 (por. Marzec ’68). Wydało ogółem ok. 400 książek, w łącznym nakładzie pół miliona egzemplarzy. Z pras drukarskich J.B. schodziło także kilka czasopism, w tym „Jidisze Szriftn” oraz „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego w Polsce”. Dorobek wydawnictwa dokumentuje kilkanaście katalogów i planów wydawniczych oraz „bibliografia wyborowa” zamieszczona w „Jidisze Szriftn” w 1967.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem