Jezaja Chasid ze Zbaraża

(ok. 1680 Zbaraż –?) – sabatajczyk; zięć Jehudy Chasida ha-Lewiego z Siedlec. W 1700, wraz z teściem i jego chewrą chasydów, wyruszył do Ziemi Świętej. Podczas pobytu na Wschodzie, przyłączył się – wraz z Chaimem ben Salomonem Malachem – do obozu Baruchji Ruso. Ok. 1707 powrócił do Europy. Osiedlił się w Mannheim i szybko stał się czołową postacią założonego tam przez Aszera Lemmle Regenheima sabataist. be(j)t ha-midraszu, który propagował doktrynę Baruchji w Niemczech, Czechach i w Polsce. W 1725, podczas rewizji bagażu sabataist. agitatora, Mosze Meira Kamenkera z Żółkwi, znaleziono dwa listy J.Ch. ze Z., w których przedstawiał rabiniczny judaizm jako bałwochwalstwo i twierdził, że ludzie, którzy uznają autorytet Talmudu, nie wierzą w prawdziwego Boga Izraela. Na podstawie tych dokumentów, obłożony został klątwą (cherem) przez sądy rabinackie we Frankfurcie n. Menem, w Mannheim, Altonie i Amsterdamie. Jego dalsze losy nie są znane.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand