Jesse [Betlejemita]

(łac. forma hebr. imienia Jiszaj [Iszai], od: Isz JHWH = mąż [człowiek] JHWH) – zgodnie z tradycją biblijną, syn Obeda z pokolenia Judy, ojciec Dawida, wnuk Boaza i Moabitki Rut. Żył w Be(j)t-Lechem (Betlejem), gdzie posiadał ziemię i liczne stada. Miał siedmiu (1 Krn 2,13–17) lub ośmiu (1 Sm 17,12) synów. Wszyscy oni służyli u Saula w czasie wojny z Filistynami. Kiedy Stwórca odwrócił się od pierwszego monarchy Izraela, polecił prorokowi Samuelowi namaścić na przyszłego władcę syna Jessego. W czasie składania ofiary, ostatecznie, jako pomazaniec, został wskazany najmłodszy z braci, Dawid. W okresie związanych z tym prześladowań ze strony Saula, rodzina J. znalazła schronienie u króla Moabitów w Mispe, co zapewne wiązało się z pokrewieństwem z Rut. W sferze nadziei mesjańskich fundamentalną rolę odegrało proroctwo Izajasza, w którym zapowiedział on nadejście Mesjasza, jako „latorośli (różdżki) z pnia Jessego” (Iz 11,1–9). Czy J. żył jeszcze, kiedy jego syn objął tron – nie wiadomo. W hag(g)adzie i w midraszach jest przedstawiany przede wszystkim jako ojciec Dawida i protoplasta linii, z której wywodzić się będzie Mesjasz. Miał nawrócić swego teścia na wiarę Izraela, dodawać odwagi Dawidowi (m.in. przed walką z Goliatem), być wolnym od grzechu; śmierć – po przeżyciu 400 lat – spotkała go tylko dlatego, że wszyscy ludzie umierają. Według księgi Zohar, istniało niegdyś na świecie wielkie i wysokie drzewo, którego pień i korzeń były „prawdą”. Obed, ojciec J., udoskonaliwszy się (por. tik(k)un), odnowił jego korzeń, a J. „umocnił” i „utrwalił” gałęzie. Dawid znalazł więc już owo drzewo „odtworzone” (odnowione i wzmocnione). Dla chrześcijan J. jest także przodkiem Jezusa Chrystusa (Jezus z Nazaretu), a obrazem tego wywodu genealogicznego jest tzw. drzewo Jessego.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand