Jerozolimski Mojżesz Nachum

(1855 Berszad na Podolu – 1916 Chowel) – rabin, uczony talmudysta; uczeń lwowskiego rabina, Josefa Saula Natansona oraz Chaima Halberstamma. Już w młodości słynął ze swej erudycji, ale intensywne studia podkopały jego zdrowie. Był zwolennikiem ruchu Chowewej Syjon; m.in. w 1892 protestował przeciw sprowadzaniu etrogów z wyspy Korfu, odżegnywał się jednak od polityki syjonizmu. W 1880 został rabinem w Kamionce k. Czernihowa, a w 1898 – w Ostrołęce. W 1902 objął rabinat w Kielcach, gdzie w 1913 zwołał zjazd rabinów (w uchwalonej wówczas odezwie m.in. wzywano do nieczytania książek w języku jidysz, a kobiety do nienoszenia biżuterii, w tym zegarków). Pozycję znanego uczonego zapewniła mu praca Leszad ha-szemen (hebr., Tłustość oliwy, 1881), będąca zbiorem glos do kodeksu Majmonidesa. Poza tym opublikował m.in.: Minchat Mosze (hebr., Modlitwa wieczorna [Ofiara dziękczynna, Podarek] Mojżesza, 1882) i Be(e)r Mosze (hebr., Studnia Mojżesza, 1901), zbiory responsów; oraz Birkat Mosze (hebr., Błogosławieństwo Mojżesza, 1901), kolekcja responsów, decyzji i wypowiedzi autorytetów halachicznych dotyczących uboju rytualnego i badania wnętrzności zwierząt. J. opuścił Kielce z nakazu władz ros. w 1915.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem