Jeroboam II

(hebr. Jarowam = oby lud się pomnażał) – król Izraela; według tradycji biblijnej, syn i następca Joasa, sprawujący rządy w Państwie Północnym przez 41 lat (najpierw jako regent – 789-784 p.n.e., a później jako król – 784-748 p.n.e.). Czasy jego panowania były okresem świetności i dobrobytu Izraela. Kontynuując politykę swego ojca oraz wykorzystując słabość imperium asyryjskiego, J. II odniósł liczne sukcesy w wielu dziedzinach; rozwinąwszy organizację wojskową, poszerzył granice Królestwa (podbił Moab), odzyskał dawne prawa do Damaszku i Chamat, utrzymał dominację nad zwyciężoną jeszcze przez ojca Judą; udoskonalił system administracji, która odtąd działała bardzo sprawnie. Pod jego panowaniem nastąpił rozkwit kultury; powstała bogata literatura. O rządach J. II opowiada biblijna 2 Księga Królewska (14,23-29). Po śmierci tego monarchy nastały czasy niepokoju; władza przechodziła z rąk do rąk (Oz 8,4); syn J. II, Zachariasz (ostatni z dynastii Jehu), panujący w 748/747 p.n.e., został wkrótce po objęciu tronu zamordowany przez Szalluma, syna Jabesza (2 Krl 15,8-11). Tego z kolei, po kilku miesiącach, zgładził Menachem, syn Gadiego (2 Krl 15,13-16).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand