Jeremiasza Księga

(hebr. Irm(e)ja) – w kanonie Biblii Hebrajskiej druga w kolejności księga w dziale Prorocy Późniejsi, niezwykle bogata pod względem występujących w niej form literackich; najdłuższa pośród Ksiąg Prorockich, złożona z 52 rozdziałów; jej autorstwo przypisywane jest prorokowi Jeremiaszowi. Tłumaczenie J.K. na język grecki (w Septuagincie) jest znacznie krótsze niż jej tekst hebrajski, ma też inny układ. Uważa się, że stosunkowo wcześnie zaginął tekst oryginalny i funkcjonowało wiele jego odpisów. Nad jednym z nich pracował tłumacz grecki. Z biegiem czasu, do tekstów hebrajskich dodawano rozmaite uzupełnienia, komentarze i interpretacje. Obowiązujący w BH tekst zawiera: historię powołania Jeremiasza; księgę gróźb; zapowiedzi pocieszające dla Izraela; biografię Jeremiasza, autorstwa Barucha, ucznia Jeremiasza; oraz mowy przeciwko obcym narodom, pochodzące z 627-605 p.n.e.; a także poźniejszy krótki dodatek historyczny. Księga dotyczy czasów, gdy rosła potęga Babilonu; pod jego ciężarem upadło królestwo judzkie i została zburzona Pierwsza Świątynia Jerozolimska (587/586 p.n.e.), a lud uprowadzony w niewolę (niewola babilońska). Pierwszy zwój, na którym spisany był zasadniczy zrąb J.K. został zniszczony przez króla Judy, Joakima. Baruch, pod dyktando swego mistrza, ponownie zapisał utracone mowy i przepowiednie, dodatkowo jeszcze uzupełniając je.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem