Jellinek Adolf

pseud. Gelinek, Ink (1821 Dreslawitz na Morawach – 1893 Wiedeń) – uczony, kaznodzieja. Początkowo w Pradze, a od 1842 w Lipsku, zajmował się naukami judaistycznymi. Wiele uwagi poświęcił studiom nad kabałą (m.in. autorstwo księgi Zohar początkowo przypisywał A. ben S. Abulafii; później zaś skłonny był uznać, że był nim Mojżesz ben Szem Tow z Leonu, a Abulafia napisał tylko pewne partie tekstu). Wśród licznych prac J. szczególne znaczenie miały studia nad hag(g)adą, zwłaszcza wydobywane ze starych ksiąg oraz rękopisów i publikowane jej teksty, m.in. zostały one zebrane w Be(j)t Midrasz (t. 1–4, Lipsk 1853–1857; t. 5–6, Wiedeń 1873–1877). W pewnym sensie te zainteresowania dopomogły mu stać się także jednym z najbardziej znanych żydowskich kaznodziejów w owych czasach. J. opublikował też wiele zbiorów kazań. Od 1856 mieszkał i działał w Wiedniu. Był jednym z nielicznych zachodnioeuropejskich uczonych, którzy doceniali znaczenie skupiska żydowskiego na ziemiach byłej Rzeczpospolitej dla przyszłości i rozwoju judaizmu. Utrzymywał też z Żydami polskimi liczne kontakty; m.in. był benefaktorem Biblioteki Judaistycznej w Warszawie; autorem interesującej przedmowy do dzieła Bachii ben Josefa ibn Pakudy Chowot ha-lewawot (hebr., Obowiązki serc), wyd. w 1846 przez I. Benjakoba; autorem statutu i członkiem kuratorium Fundacji barona Maurycego Hirscha dla Popierania Szkolnictwa Ludowego w Królestwie Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim i w Księstwie Bukowiny.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand