Jehuda bar Ilaj (Elaj)

(ok. 100 Usza – ok. 180) – uczony należący do czwartego pokolenia palestyńskiego tan(n)aitów. Pochodził z Usza; początkowo uczył się u swego ojca, rabiego Ilaja, później u rabiego Akiwy i rabiego Tarfona. Wraz z rabim Jose ben Chalaftą przyczynił się do wznowienia działalności sanhedrynu. Znany był ze swej elokwencji; jego krasomówcze wystąpienia na zgromadzeniach uczonych przyniosły mu nawet przydomek Rosz ha-Medab(e)rim (hebr., Pierwszy wśród mówców). Do grona najwybitniejszych jego uczniów należeli: rabi Szymon ben Gamaliel II wraz z synem, rabim Jehudą ha-Nasim. J. bar I. był jednym z najbardziej płodnych uczonych swoich czasów. Pozostawił po sobie wiele wypowiedzi halachicznych i hagadycznych. Przypisuje się mu autorstwo halachicznego midraszu Sifra. Często polemizował z rabim Nehemiaszem, któremu niekiedy przypisywano autorstwo Tosefty.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem