Jehuda Chasid [ha-Lewi z Siedlec]

(1658 [1660] Dubno – 1700 Jerozolima) – sabataistyczny asceta i kaznodzieja. Zapowiadał powrót Sabataja Cwi z zaświatów w 1706 argumentując, że jego „odejście” musi trwać tyle samo, co wędrówka Mojżesza przez pustynię, tj. 40 lat. Wzywał wszystkich sabatajczyków do duchowego oczyszczenia przez pokutę, umartwianie się i posty. W 1697 założył Stowarzyszenie Pobożnych (hebr. Chewra Chasidim), zw. też Świętym Stowarzyszeniem (hebr. Chewra Kadisza). Przystąpiło do niego 31 rodzin, zdecydowanych wyruszyć do Ziemi Świętej na powitanie Mesjasza. Grupa wyruszyła na południe w 1699, zatrzymując się na dłużej w Nikolsburgu (współcz. Mikulov) na Morawach, gdzie odbywał się zjazd sabatajczyków. Dziesięciu uczonych sabataistów, m.in. Joszua Heszel ben Josef Coref i Chaim ben Salomon Malach, miało tam dyskutować kwestie związane z powrotem Sabataja. Część Stowarzyszenia Pobożnych rozpoczęła wędrówkę przez Austrię i Niemcy, namawiając współwyznawców, by przyłączyli się do pielgrzymki, i zbierając datki na dalszą podróż. Liczba pielgrzymów miała sięgnąć 1300 osób, ale ich szeregi zdziesiątkowała zaraza i do Jerozolimy dotarło tylko sto kilkadziesiąt osób. Wkrótce po przybyciu na miejsce J.Ch. ha-L. z S. zmarł. Jego stronnicy w większości uznali mesjański mandat Baruchja Ruso. Po niespełnieniu się zapowiedzi mesjańskiej, w 1706 grupa ta podzieliła się na kilka mniejszych ugrupowań. Około 100 osób miało przejść na islam i przyłączyć do donmeńczyków; 13 osób, z Wolfem ha-Lewim z Lublina, po powrocie do Europy przyjęło chrzest w Kościele ewangelickim, pewna liczba osób uczyniła to samo w Kościele katolickim, reszta pozostała przy judaizmie, zakładając podziemną sektę wyznawców Baruchji.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem