Jehuda (Juda) he-Chasid

(hebr., Jehuda Pobożny), właśc. Jehuda ben Szmuel ben Kalonymus he-Chasid, zw. też Rabim Judą (Jehudą) z Regensburga (ok. 1150-1217) – jeden z najwybitniejszych średniowiecznych uczonych żydowskich i czołowych nauczycieli chasydów nadreńskich (por. kabała chasydów nadreńskich); filozof, poeta, uczony i mistyk. O jego życiu opowiadają jedynie późniejsze legendy, pochodzące głównie z XV i XVI w., przypisujące mu liczne cuda, czynione w obronie prześladowanych Żydów. J. he-Ch. pochodził z rodziny wywodzącej się z Włoch, w której były bogate tradycje dociekań mistycznych. Żył w Spayer, skąd przeniósł się do Regensburga. Zgodnie z tradycją, do 18 roku życia miał być kompletnym ignorantem, a po przeżytym przełomie – stosować skrajne praktyki ascetyczne. Był wybitnym kabalistą (według legendy, na jego sederach miał się pojawiać prorok Eliasz), przywiązywał też wielką wagę do kwestii etycznych. Prawdopodobnie wiele jego prac krążyło jako dzieła anonimowe, m.in. ze względu na to, że J. he-Ch. dążył do praktykowania skrajnej pokory. Toteż większość z nich zachowała się tylko we fragmentach, cytowanych przez uczniów bądź późniejszych uczonych (np. Sefer ha-Kawod; hebr., Księga [Bożej] Chwały); kilka dzieł innych autorów bywa jemu właśnie przypisywane (np. Sefer ha-Chochma; hebr., Księga Mądrości, Eleazara ben Jehudy ben Kalonymosa z Wormacji). J. he-Ch. prawdopodobnie był jednym z głównych twórców dzieła Sefer Chasidim. Pisał też komentarze do modlitw, w których m.in. występował przeciwko wprowadzaniu zmian do ich tradycyjnych wersji. Zbiór jego krótkich wypowiedzi, pt. Cawaat Rabi Jehuda he-Chasid (hebr., Wola [Testament] rabiego Jehudy Pobożnego), ukazał się drukiem w Krakowie w 1891.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem