Jehuda (Juda) ha-Nasi

nazywany też Rabim lub Rabenu [ha-Kadosz] (hebr., Nasz [Święty] Nauczyciel) (ok. 138–217) – najwybitniejszy uczony pośród piątego pokolenia palestyńskiego tan(n)aitów, uważany za głównego kodyfikatora Miszny; duchowy i polit. przywódca narodu; przewodniczący sanhedrynu; potomek (w siódmym pokoleniu) Hillela; syn Szymona ben Gamaliela II; wnuk Gamaliela II; prawnuk Szymona ben Gamaliela I; ojciec Gamaliela III. Według tradycji hagadycznej, J. ha-N. urodził się w dniu śmierci Rabiego Akiwy, w czasach najsurowszych prześladowań Żydów ze strony Rzymu. Jako obrzezane dziecko, cudem uniknął śmierci. Jego matce dopomogła Rzymianka, pozwalając pokazać imperatorowi swego nieobrzezanego syna, zamiast J. ha-N. Dzieci rosły później w przyjaźni, a ów rzymski chłopiec został cesarzem (Antoninus Pius), pozostając w bliskich stosunkach z J. ha-N. Uczony spędził młodość w Usza, gdzie uczył się u ojca, a następnie u Jehudy ben Ilaja, Jose ben Chalafty, Szymona bar Jochaja, Eleazara ben Szammuy i innych. Po śmierci ojca przeniósł szkołę z Usza do Be(j)t Szearim, gdzie przewodził też miejscowemu sądowi ( aw be(j)t din). Później zamieszkał w Seforis, spędzając tam ostatnie 17 lat życia. Cieszył się wielkim autorytetem u współczesnych.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem