Jehuda (Juda) [ben Samuel] ha-Lewi (Halewi)

arab. Abul Hassan Allawi (ok. 1075 Toledo – 1141) – poeta i filozof. W młodości prowadził wędrowny tryb życia w południowej Hiszpanii; ok. 1120 osiadł w Sewilli, następnie mieszkał w Kordobie, Granadzie i Toledo, gdzie prowadził praktykę lekarską. Schyłek życia spędził w Kordobie, skąd w 1141 udał się w podróż do Palestyny; przerwał ją, zatrzymując się w Egipcie. Według legendy, zmarł u wrót Jerozolimy. Jego hebrajskojęzyczna twórczość nosi wyraźne wpływy literatury arabskiej. Filozoficzne poglądy J. ha-L. kształtowały się pod wpływem poglądów perskiego mistyka Ghasali, głoszącego że dusza ludzka błąka się między niebem a ziemią w poszukiwaniu doskonalszego bytu. W filozoficznym dziele Ha-Kuzari (hebr., Chazarowie; arab. Al-Hazari), napisanym w formie dialogu króla Chazarów z filozofem, chrześcijaninem, muzułmaninem i żydem, J. ha-L. dowodzi, że fundamenty judaizmu stanowią fakty historyczne, proroctwa i przestrzeganie zasad religii. Tęsknotę za Ziemią Obiecaną i wiarę w odrodzenie Izraela zawarł w cyklu pieśni Syjonidy (przekład polski Z. Bromberg-Bytkowski, opublikowany przez M. Bałabana w: Historia i literatura żydowska, t. 2, 1925), które weszły do liturgii postu Tisza be-Aw. (Zob. też: bakaszaSatanow Icchak)

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand