Jehuda (Juda) bar Jecheskiel (Ezechiel)

najczęściej zw. Rawem Jehudą (ok. 218 Pumbedita – 299) – amoraita babiloński; najwybitniejszy, obok Huny, przedstawiciel drugiego pokolenia amoraitów; syn słynącego z czynienia cudów amoraity, Jecheskiela; brat amoraity Rami bar Jecheskiela. Według tradycji talmud., miał się urodzić w dniu śmierci Jehudy ha-Nasiego. Zarabiał na życie handlując winem. Jego nauczycielami byli RawSamuel. Po zburzeniu przez Rzymian Nehardei, tamtejsza uczelnia przeniosła się do Pumbedity. J. bar J. objął jej kierownictwo i z tego względu jest uważany za założyciela drugiej babilońskiej akademii talmudycznej. Po śmierci Huny, przez 2 lata był przewodnikiem duchowym wszystkich Żydów w Babilonii. Swoje zainteresowania skupił na halasze. Do studiów nad halachą wprowadził nowy dialektyczny system, który stał się podstawą uprawiania nauki w następnych pokoleniach. J. bar J. był znany z pobożności, choć także wiele czasu poświęcał powtarzaniu swych dociekań, nawet kosztem modlitwy. Wielokrotnie jest cytowany w TBTJ. Był blisko związany z Huną, z którym prowadził liczne debaty i dyskusje. Przekazał potomnym setki nauk swych nauczycieli i innych uczonych. Przeciwstawiał się emigracji Żydów z Babilonii do Palestyny, przed przyjściem Mesjasza. Uważał też, że nie należy odmawiać modlitw w języku aramejskim; w swym be(j)t ha-midraszu używał wyłącznie języka hebrajskiego. J. bar J. jest autorem Błogosławieństwa księżyca.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand