Jehu

(IX w. p.n.e.) – według tradycji biblijnej, pierwszy monarcha z piątej dynastii, panującej w Królestwie Północnym ok. 100 lat; syn Nimsziego. Najpierw był dowódcą wojsk Jorama, króla izraelskiego, podczas wojny z Aramejczykami o Ramat w Gileadzie; potem stał się jego zabójcą, który – dzięki namaszczeniu na króla, z polecenia proroka Elizeusza (2 Krl 9,1–10) – sprawował rządy w Izraelu przez 28 lat (842–814 p.n.e.). Przejęcie przezeń władzy było wynikiem sprzeciwu ugrupowań zachowawczych przeciwko polityce, prowadzonej przez Omrydów (wyrazicielem owej niechęci był m.in. właśnie Elizeusz). J. dokonał wyniszczenia całego rodu Achaba oraz wszystkich, związanych z jego dworem, a nawet wymordował członków poselstwa przybyłego z Jerozolimy. Ostro, nie przebierając w środkach, występował przeciwko obcym kultom. Błędy polityczne związane z chęcią szukania w Asyrii sojusznika przeciwko Damaszkowi, sprawiły, iż monarcha ten popadł w znaczną zależność od imperium asyryjskiego, a także wywołał gniew Aramejczyków, którzy wzięli odwet, rabując, niszcząc i zajmując znaczną część ziem Izraela. Zabójstwo Jezabel i jej tyryjskich dworzan oraz wypowiedzenie wojny Baalowi-Melkartowi, bóstwu fenickiemu, stało się przyczyną zerwania pokojowych stosunków z Fenicją. Na domiar, w związku z królobójstwem, jakiego J. dopuścił się także na Ochozjaszu, królu Judy, był znienawidzony przez Judejczyków; pozostawał w złych stosunkach także z Tyrem. Po śmierci J., władzę przejął jego syn, Joachaz. O czasach rządów J. opowiada 2 Księga Królewska (9–10).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand